Campus Stellae

Cando o mundo se volve fermoso...

2006-04-21T16:33:00.000+02:00

El rey de Nepal cede ante las protestas y anuncia que entrega su poder absoluto al pueblo

El rey Gyanendra de Nepal ha anunciado esta tarde por televisión que transfiere "al pueblo" el poder que ejercía de forma absoluta. En los últimos 16 días se han producido masivas protestas en las calles de Nepal y una huelga general convocada por la oposición pidiendo la restauración de la democracia, 14 meses después de que el monarca asumiera el poder absoluto tras destituir al Gobierno.

En su intervención, Gyanendra ha pedido a los siete partidos de la oposición -brazo fuerte de las multitudinarias manifestaciones de los últimos días- que propongan un nombre para ocupar el puesto de Primer Ministro. "Queremos que se restablezcan la paz y el orden en el país, por medio de una democracia en la que participen todos los partidos", ha dicho el rey en una intervención en la televisión pública nepalí, que ha durado 5 minutos. "Cedemos el poder Ejecutivo del país al pueblo".

Desde que comenzaron las protestas hace dos semanas, los manifestantes han pasado por alto los sucesivos alto el fuego decretados por el rey, creando un clima de violencia que se ha cobrado la vida de al menos 14 personas. El último toque de queda se impuso para hoy mismo, en la capital, Katmandú, y en localidades cercanas.

Cientos de miles de personas han participado en las manifestaciones pro democracia, según la oposición. En un comunicado difundido el jueves por la noche, la coalición de siete partidos de oposición señaló que las protestas continuarán a pesar de la represión y llamó a la población a seguir adelante en su movilización contra la monarquía autocrática. El anuncio realizado ahora por el rey demuestra que Gyanendra no ha podido con la presión de la oposición para acabar con el Gobierno elegido democraticamente en el país.

La oposición lanzó la actual ola de movilizaciones el pasado día 6 para pedir al rey Gyanendra que abandone el poder absoluto, restaure el Parlamento y convoque elecciones constituyentes para decidir el futuro de este pequeño reino himaláyico.
--------------------------------------------------------------------------------------------------

O pobo é do pobo. Sen máis.

Ademais seica saen granos...

2006-04-10T15:43:00.000+02:00

La Iglesia insiste en que masturbarse es pecado

Culpa a los medios de comunicación de la pérdida de valores católicos en la sociedad

Masturbarse es pecado. Lo han vuelto a decir los obispos esta mañana en un documento que ha aprobado la Conferencia Episcopal con motivo del 40 aniversario de la aprobación del Concilio Vaticano II. Los prelados han criticado sobre todo el relativismo sexual que en su opinión reina hoy en día y que aleja a los católicos de su fe.

El Episcopado recuerda a los católicos españoles que la “masturbación, la fornicación, las actividades pornográficas y las prácticas homosexuales son pecados gravemente contrarios a la castidad”.

Consideran los obispos que la “banalización de la sexualidad conlleva la banalización de la persona”. Y vuelve a insistir que los “ataques al matrimonio” no dejarán de tener consecuencias graves para la misma sociedad.

En esta pérdida de valores católicos en la sociedad, la Iglesia señala como “responsables necesarios” a los medios de comunicación, a los que culpan de “difundir masivamente enseñanzas contrarias al magisterio de la Iglesia”. Fonte: cadenaser.com

A única dúbida que me queda de todo isto é: e se nos masturbamos mirando unha estampa da Virxe, tamén é pecado? Ou é menos pecado?

"Galicia y los Estatutos", de Juan Manuel García Ramos

2006-04-08T21:54:00.000+02:00

"Somos la última colonia del imperio español. De esto no le puede caber duda a nadie. Otra cosa es que los tiempos estén para descolonizaciones o independencias. Ese es otro cantar... Canarias podría invocar su condición de colonia con afanes de llegar a un acuerdo con el Estado español que vaya más allá del simple trato dispensado por éste al resto de las comunidades "no históricas", no sólo en la Constitución de 1978 sino en la que se avecina... Cuando se trata de defender nuestras posiciones, somos víctimas muchas veces por igual de la incomprensión de españolistas, galleguistas, abertzales y catalanistas. Ojo... Estos días, en el lluvioso Santiago de Compostela, en la residencia universitaria Casa de Europa, un viejo chalet de uso familiar habilitado por el arquitecto César Portela, repaso la prensa gallega y me encuentro a un Antxo Quintana, vicepresidente de la Xunta y líder del Bloque Nacionalista Gallego, reclamando para su Comunidad idénticas competencias a las que catalanes y vascos han planteado en los últimos tiempos, unos dentro del Estatut en trámite, otros en el conocido y aplazado -o derrotado- Plan Ibarretxe. Y entre esas competencias, no sólo la de aplicar el término "nación" para su territorio y la de contar con una financiación propia y diferente a la del resto de las comunidades españolas "no históricas", sino el empleo hegemónico de una lengua "hija del latín, hermana mayor del castellano y madre del mal llamado portugués", como le gustaba definirla al padre del nacionalismo gallego, Alfonso Rodríguez Castelao. Si uno se para a pensar un poco, los procesos de confederalización planteados por vascos, catalanes y gallegos son imparables y están encontrando en el PSOE a su aliado para llevarlos a cabo, o, por lo menos, para su tramitación ante las instancias competentes, léase Cortes Generales. ¿Es esto malo? Seguramente la respuesta será distinta si se simpatiza con esos nacionalismos o se está de lado de un nacionalismo español que los excluya. Aunque si quieren que les diga la verdad, unos y otros me están cansando un poco, porque en unos y en otros, en esas nacionalidades históricas y en la España tradicionalista y de las JONS, parece no quedar hueco para otras realidades políticas como es el caso de Canarias. Vascos, catalanes y gallegos lo tienen muy claro, desde hace al menos un siglo colaboran en causas comunes a través del pacto Galeuzca (Pacto de Compostela, 25 de julio de 1933, retomado en la Declaración de Barcelona de 1998), que luego ha dado nombre a su candidatura conjunta a Europa. Están en su derecho. Son naciones que ponen sobre la mesa como atributos una lengua, un territorio -esto es algo más relativo-, una morfología social y económica propias, una cultura diferente. Ante eso, ¿qué podemos decir los canarios? Pues que no tenemos una lengua propia, pero sí tenemos una economía, un territorio definido y una cultura singular determinada por nuestros sustratos aborígenes y las subsiguientes adiciones procuradas por nuestra apertura al mundo atlántico. Y algo más. Somos la última colonia del imperio español. De esto no le puede caber duda a nadie. Otra cosa es que los tiempos estén para descolonizaciones o independencias. Ese es otro cantar. Es decir, cuando vascos, catalanes y gallegos tiran por la senda de su condición de naciones, Canarias podría invocar su condición de colonia con afanes de llegar a un acuerdo con el Estado español que vaya más allá del simple trato dispensado por éste al resto de las comunidades "no históricas", no sólo en la Constitución de 1978 sino en la que se avecina. En ese sentido habría que desdramatizar todos esos conceptos de nación, colonia, etc. El cambio de piel político que vive la España de nuestros días admite varias lecturas. La catastrofista, que ve en ello la desaparición de todo lo existente, o la abierta a otra reestructuración del Estado. Lo que sucede con esta segunda lectura es que corre el riesgo de aceptar sin más las asimetrías que vascos, catalanes y gallegos pretenden con relación al resto de las comunidades españolas. Valga que esas comunidades transijan, no debiera ser nunca el caso de Canarias, que ya estuvo a punto en 1978 de quedarse convertida en un pueblo de segunda en el entramado estatal cuando, por regla de tres simple y de elemental política estaba obligada a exigir un acomodo muy diferenciado en la Constitución de entonces. Más diferenciado, con todas las razones geoestratégicas, históricas, económicas y políticas, que vascos, catalanes y gallegos. Y no se trata aquí de ponernos más medallas de las que nos corresponden en este maratón estatutario, de creernos más naciones que nadie. Se trata, simplemente, de mirar al mapa y saber dónde estamos y qué debemos hacer para lograr un diálogo más fluido con marcos de convivencia como puede ser la España o la Europa de nuestros días. Pienso en todo esto mientras veo llover en Santiago y recuerdo algunos pasajes de un gran libro, como es el Siempre en Galicia del citado Alfonso Rodríguez Castelao, un hombre serio, un hombre culto, que dio la vida por su tierra y por la República española de 1931. Castelao es el padre del nacionalismo gallego. El padre inteligente que supo pensar por su cuenta y sin caer en fáciles aventurerismos políticos. Hojeando en esta Casa de Europa compostelana rodeada de árboles frutales, de elegantes acebos, de hortensias y camelias disminuidas por el frío, un folleto donde se recogen los discursos del acto de investidura como Doctor Honoris Causa de la Universidad de Santiago del poeta, ensayista y profesor José Ángel Valente, descubro cómo el homenajeado cita con cariño a su paisano Castelao y le atribuye la fundación de un nacionalismo no estructurado en formas excluyentes, sino en razones solidarias. No nace ese nacionalismo para separar por separar, nace para encontrar soluciones superiores y más libres de unión. Valente llega a hablar de un nacionalismo universalista a la hora de referirse a Castelao y cita unas palabras del autor de Siempre en Galicia que tienen hoy una gran vigencia: "Creemos que el separatismo es una idea anacrónica y solamente lo disculpamos como un movimiento de desesperación que jamás quisiéramos sentir. Esto significa que los defensores de la posición maximalista de Galicia no intentamos romper la solidaridad de los pueblos españoles -reforzada por una convivencia de siglos- sino más bien posibilitar las reconstrucción de la gran unidad hispana o ibérica". Castelao batalló siempre con los conceptos de nación y de estado e intentó hacerlos complementarios dentro de la realidad política española. Según Castelao, el Estado español, con su instinto absorbente y centralizador, trata siempre de involucrar el hecho nacional en el hecho político, hasta el extremo de confundir ambos términos en el lenguaje corriente, como si fuese dado no distinguir una entidad natural, la nación, de un ente jurídico, el Estado, es decir, la vida y atributos de un pueblo y la organización de sus servicios públicos. Ese viejo debate permanece abierto. Castelao se quejaba de que la Segunda República no lo hubiera resuelto y llegamos a 2006 y ahí sigue. Castelao veía la solución en una España de verdad federal, donde un gobierno central fuerte contrapesara su poder con una representación de todas y de cada una de sus realidades autónomas, aunque para él sólo existían cuatro naciones en España: Castilla, Cataluña, Euzkadi y Galicia. Ya es tarde para preguntarle dónde nos correspondería estar a los canarios. Cuando se trata de defender nuestras posiciones, somos víctimas muchas veces por igual de la incomprensión de españolistas, galleguistas, abertzales y catalanistas. Ojo."

Unha semaniña de relax

2006-04-08T21:40:00.000+02:00

Chega a máis santa das semanas e con ela un merecido descanso. Logo de sucesivos fracasos automobilísticos (catro, en concreto), agobiantes xornadas lectivas na facultade e unha perigosa acumulación de nervios froito dunha esaxerada sede europea (qué queredes? non quero morrer sen cantar o We are the champions), uns diíñas de repouso parecen ser a terapia máis recomendable para o meu esprito. Veremos a ver a que lle adicamos este tempo. Música, deporte, cine e libros? Si, parece que soa ben.

Por certo, tamén terei máis tempo para deixar constancia das miñas raiadas nesta esquiniña cibernética.

LOST, menudo vicio...

2006-04-07T17:40:00.000+02:00

Esta serie está acabando comigo.

Xurei que tras Roma e House non ía volver engarcharme a outra produción deste tipo, pero claro, a carne é feble, como se dí por aí adiante.

Aviso aos guionistas: Sei quen sodes. Máis vos vale que non averigüe o voso domicilio.

Retorno

2006-04-07T17:38:00.000+02:00

A ver por canto tempo...

Nazis nos terreos de xogo

2006-02-26T12:58:00.000+01:00

O de onte na Romareda foi só unha pequena mostra do que acontece tódalas semanas en moitos estadios españois. Grupos da extrema-dereita que empregan o fútbol coma un medio idóneo para expresar os seus rebuznos deron mostra, unha vez máis, da súa irracionalidade e estulticia. Sen embargante, o que máis me sorprendeu a min foi a pasividade do resto dos espectadores. É certo que os que elevan gritos racistas son sempre unha minoría, uns 20 ou 30, pero tamén é verdade que a xente normal non fixo nada (ou eso pareceu pola tele e pola radio) por acalar eses berros, expulsando aos nazis do campo ou poñéndose de parte de Eto'o (e dos outros xogadores negros de ámbolos dous equipos). Ao contrario, despois de que o camerunés fixera o amago de retirarse, cada vez que este tocaba un balón recibía máis pitos, máis berros e, se cadra, máis consignas racistas. Estoulle collendo, cada vez, máis noxo ao fútbol por mor destes diminuídos mentais. Nazis fóra do fútbol dunha fodida vez. Para sempre.

Cuspe, cuspe...

2006-02-23T00:24:00.000+01:00

Non te marees home, é Messi, non un avión.

A tres días para o asalto de Stamford...

2006-02-19T22:56:00.000+01:00

2006-02-16T18:03:00.000+01:00

"Estimada Cristina: Ayer recibí una misiva de tu abogado donde me invitaba a enumerar los bienes comunes, con el fin de comenzar el proceso de disolución de nuestro vínculo matrimonial. A continuación te remito dicha lista, para que puedas solicitar la certificación al Notario (...)(...) y tener listos todos los escritos antes de la comparecencia ante el tribunal.

Como verás, he dividido la lista en dos partes. Básicamente, un apartado con las cosas de nuestros cinco años de matrimonio con las que me gustaría quedarme y otra con las que te puedes quedar tú. Para cualquier duda o comentario, ya sabes que puedes llamarme al
teléfono de la oficina (de ocho a cuatro) o al móvil (hasta las once) y estaré encantado de repasar la lista contigo.

COSAS QUE DESEO CONSERVAR:

- La carne de gallina que salpicó mis antebrazos cuando te vi por primera vez en la oficina.
- El leve rastro de perfume que quedó flotando en el ascensor una mañana, cuando te bajaste en la segunda planta, y yo aún no me atrevía a dirigirte la palabra.
- El movimiento de cabeza con el que aceptaste mi invitación a cenar.
- La mancha de rímel que dejaste en mi almohada la noche que por fin dormimos juntos.
- La promesa de que yo sería el único que besaría la constelación de pecas de tu pecho.
- El mordisco que dejé en tu hombro y tuviste que disimular con maquillaje porque tu vestido de novia tenía un escote de palabra de honor.
- Las gotas de lluvia que se enredaron en tu pelo durante nuestra luna de miel en Londres.
- Todas las horas que pasamos mirándonos, besándonos, hablando y tocándonos. (También las horas que pasé simplemente soñando o pensando en ti).

COSAS QUE PUEDES CONSERVAR TÚ:
- Los silencios.
- Aquellos besos tibios y emponzoñados, cuyo ingrediente principal era la rutina.
- El sabor acre de los insultos y reproches.
- La sensación de angustia al estirar la mano por la noche para descubrir que tu lado de la cama estaba vacío.
- Las náuseas que trepaban por mi garganta cada vez que notaba un olor extraño en tu ropa.
- El cosquilleo de mi sangre pudriéndose cada vez que te encerrabas en el baño a hablar por teléfono con él.
- Las lágrimas que me tragué cuando descubrí aquel arañazo ajeno en tu ingle.
- Jorge y Cecilia... Los nombres que nos gustaban para los hijos que nunca llegamos a tener.

Con respecto al resto de objetos que hemos adquirido y compartido durante nuestro matrimonio (el coche, la casa, etc) solo comunicarte que puedes quedártelos todos. Al fin y al cabo sólo son eso:... objetos. Por último, recordarte el n º de teléfono de mi abogado (.......) para que tu letrado pueda contactar con él y ambos se ocupen de presentar el escrito de divorcio para ratificar nuestro convencimiento. Afectuosamente, Roberto."

Ámoa

2006-02-14T18:34:00.000+01:00

A mellor entrevista que vin na miña vida

2006-02-14T18:15:00.000+01:00

Foi na Televisiò de Catalunya. O programa: La Nit al Día. A entrevistadora: Mónica Terribas. O entrevistado: Mariano Rajoy.

Tremendo. A tía comeuse con patacas ao líder dos populares. Brillante.

Entrevista completa aquí.

Reflotando

2006-02-14T18:08:00.000+01:00

Pois iso. Despois de tanto tempo ausente volvo pra poñer as cousas no seu sitio (sempre quixen dicir esta frase) .

Agora enserio; o que pasa é que xa estou liberado dos meus deberes universitarios polo menos até xuño, así que seguirei aportando cousiñas dende esta miña esquiniña cibernética. Benvideádeme.

Recomendación cibernética

2005-11-17T17:01:00.000+01:00

Video tirado dun programa moi coñecido da televisión norteamericana; preme aquí pra velo.

Non esquecemos!

2005-11-17T16:53:00.000+01:00

Acto de solidariedade

2005-10-29T12:20:00.000+02:00

Dende a miña (sempre humilde) esquiniña cibernética súmome ao grupo dos que apoian os actos de defensa da cultura catalana, sobretodo nestes días nos que o Estatut non deixa de recibir varapaos e críticas por todos lados (bueno, concretamente do lado máis á dereita...). Penso que é bo que calquera catalán, galego, vasco, irlandés, kurdo e unha infinidade de nacionalidades máis expresen o seu sentir nacional, sempre sen pasarse, claro. Por iso, os actos que ultimamente estamos acostumados a ver nos prolegómenos dos partidos do Barça no Camp Nou, que moitos son incapaces de entender, parécenme unha boa maneira de extender o sentimento de pertenza a unha cultura e unha lingua propias, de conexión catalanista entre todos aqueles socis ou siareiros barcelonistas que leven a Catalunya no corazón.

Porén, o concepto de pancatalanismo (segundo o cal Catalunya forma parte, xunto coas Illes Balears e a Comunidade Valenciá, dun único todo coñecido coma os Paisös Cataláns) non o comparto. Pode que sexa froito da miña ignorancia sobre da historia catalana, pero se penso o que dirían no Bierzo ou en algunhas rexións asturianas e portuguesas se as integrasemos nuns presuntos Países Galegos coido que a idea non lles faría moita gracia.

Recomendación musical: "La Pulquería"

2005-10-23T11:31:00.000+02:00

Bogando pola internet arrivei nun portal no que se ensalzaba a un grupo levantino que facía unha mestura de ska, rock e rancheiras mexicanas. Eu, que son un aventureiro, fiquei sorprendido e inmediatamente recurrín á que é a salvación de todos aqueles que somos amantes da música pero que non dispoñemos de fondos suficientes como pra facermos con discos sempre que queremos: o Emule (San Emule, alabado seas!).

Pois ben, creo non fai falla decirvos que a súa música e, sobre todo, ás súas letras, me engacharon por completo. A conexión foi maior cando tiven a sorte de ver un directo deles pola tele, concretamente no Derrame Rock. No mesmo, entre bandeiras republicanas e tolura colectiva, La Pulquería apresentouse como novo valor do rock estatal. Prometo pagar polo seu próximo traballo, de verdade.

P.D.: O título do seu primeiro disco é do mellorciño.

Preséntase a equipación oficial da Selección

2005-10-13T21:26:00.000+02:00

Xa temos vestimenta. Non é que me entusiasme o modelo (penso que a idea de incorporar diversas franxas celestes ao longo da camisola é pésima), pero por algo se empeza. Eiquí vos deixo dúas fotos tiradas na presentación da equipación. Xulgade por vos mesmos e deixade as vosas opinións.

P.D.: Confírmase que será a selección do Uruguai a que terá o privilexio de enfrontarse á Nosa Albiceleste o 29-D ás 20:30 do serán no Multiusos de San Lázaro.

Saltando con éxito o primeiro obstáculo

2005-10-13T15:24:00.000+02:00

Obstáculo a xeito de test de corenta preguntas, con dous examinadores con cara de mala ostia que falaban un castelán claramente forzado (o acento galego é o que ten) e, por se fora pouco, no recinto da Feira de Gando de Santiago. Son sincero se digo que me cheguei a temer o peor, tanto polos medos lóxicos que xorden xusto cando te levantas da cadeira e entregas o exame como por aqueles que aparecen cando pensas que non preparaches a proba o suficiente... Pero en fin, non sei se por sorte ou por méritos propios, pero aprobei. E agora resta o obstáculo máis importante: a práctica. Eu de vos ía despexando a vía...

Posdata

2005-10-07T14:05:00.000+02:00

Se esta semana que se aproxima vedes que non cumpro coas miñas pseudo-obrigas bloguísticas diarias é porque o xoves me xogo a metade do meu futuro como condutor. Desexádeme sorte, que a necesitarei.

Estou vivo

2005-10-07T13:53:00.000+02:00

Aínda que non o pareza, sigo neste mundo. O que pasa é que os avatares desta primeira semana do Capítulo II absorvéronme por completo a pesares de que aínda non finiquitei uns asuntos importantes (vaguidade? pereza? non sei...).

Pois iso, que esta semana poderíase calificar, nunha escala do un ao dez, cun notable alto, un 8'75 máis ou menos. As clases bastante ben, os profesores tamén, a xente de clase outro tanto... todo sobre rodas, vamos. É o mítico botellón dos xoves na Alameda? Simplemente xenial. Sonrisas, gargalladas, chistes, cánticos, etc. O de sempre vaia, pero é que o botaba moitisimo de menos....

Comeza pois unha nova andaina nesta nova etapa da miña vida. Espero sinceramente e me conformo con que sexa igual de gratificante que a anterior. Eu, pola miña parte, intentarei que así sexa.

Recomendación do día: "Princesas"

2005-09-24T13:24:00.000+02:00

Peliculón.

Tremendo filme o que se acaba de sacar da manga Fernando León de Aranoa. O duro mundo da prostitución atopa nesta obra de arte un fiel reflexo personificado na figura de Caye, prostituta encarnada por unha espléndida Candela Peña, que non deixa de reivindicarse como unha das actrices máis importantes do panorama interpretativo español do momento. A sinxeleza coa que se rodou a obra, a profundidade do argumento e a sensibilidade que é capaz de espertar no espectador son algunhas das características que elevan o filme ao grao de obra mestra. Sorprende a actuación da outra protagonista, Zulema (Micaela Nevárez), a guapísima prostituta dominicana que é maltratada e vituperada continuamente por un cliente que lle brinda promesas falsas (seguramente moitos de vos ficaredes sorprendidos ao ver ao gran Morris interpretar este sustancioso papel!).

Penso que ao cine estatal facíalle falta esta película, moita falta. Pero máis falta lle fai que directores como León de Aranoa ou Amenábar continúen cavilando prodixios da caste dos que últimamente acostuman a ofrecernos.

"El Madrid tiene razón"

2005-09-20T21:53:00.000+02:00

Non sabía que unha rolda de prensa dun presidente dun clube de fútbol dese pra tanto. Sobradas á parte, a verdade é que o temiña do gol do Espanyol e o pito (con perdón) do colexiado Rodríguez Santiago xa me cansa. Ocupa o 99'9% das informacións deportivas madridist... digo madrileñas (perdón). En lugar de abordarse a cuestión da inutilidade dos cadrados máxicos e do pésimo xogo do equipo branco, a prensa dalí pecha os ollos e escúdase nun tema do que son os menos indicados pra falar e moito menos pra protestar... Pero en fin, cada un que faga o que queira e alá eles coas súas rabietas...

Envexa sa

2005-09-16T12:23:00.000+02:00

Entérome de que a Internet Corporation for Assigned Names and Numbers ven de aprobar o dominio .cat para a comunidade cultural e lingüística catalá, finalizando así unha dura loita que se prolongou moito máis do debido.

O certo é que un inofensivo e coitadiño sentimento de envexa percorre nestes intres as miñas veas, médula, cerebelo e demais órganos vitais. A miña admirada Catalunya, pobo loitador, que sabe o que quere e que non retrocede ante nada, deu un paso importante pra acadar, polo menos, a independencia cibernética. Algo é algo, pero a verdade é que o .cat queda xenial e non teño reparos en manifestar que quero o .gz xa.

Ese si que quedaría ben, non si?

The Chaaaaaaaaaampiooooooons!

2005-09-13T12:42:00.000+02:00

Xa era hora! Hoxe comeza unha nova edición da competición futbolística de clubes máis prestixiosa do momento. Equipos coma o Thun FC, o Rosenborg ou o Artmedia contribuirán de xeito decisivo a dar aínda máis calidade a unha Liga de Campións que xa de por si rebosa de excelente fútbol e maxia a raudais, dignas do padal futbolístico do mellor sibarita.

A estas alturas do ano de seguro vos dariades conta de que o dito no parágrafo anterior é froito da miña inigualábel capacidade pra ironizar. O certo é que a miña idea da mal chamada Champions League é moi contraria á de moita xente, incluidos os que forman parte dunha organización chamada UEFA.

Vaiamos por partes, como dixo no seu día Jack o Destripador:

Champions League é unha denominación errónea pra unha competición onde pode xogar incluso o cuarto clasificado de certas ligas europeas. A entrada nesta competición de equipos coma os que mencionei arriba non axuda. Copa de Europa sería, ao meu parecer, o nome máis adecuado.
De querer unha auténtica Champions League, só poderían clasificarse pra xogala unicamente os campións de tódalas ligas europeas competitivas. Só os campións. Sen excepcións.
Efectuando isto, a Champions League faría honra ao seu nome. Pero tamén a segunda competición europea por excelencia, a Copa da UEFA, podería ser mellorada no que a calidade se refire. Os segundos clasificados de tódalas ligas europeas e, só nalgúns casos (España, Italia, Inglaterra, Portugal, Holanda e Alemaña), os terceiros, farían que esta actualmente decadente competición fose posta no lugar que se merece.

Exposta a miña teoría ao máis puro estilo Von Mises ou Hayek (aínda que espero que sen dar tanto noxo coma eles), so resta esperar a que Lennart Johansson visite a miña humilde esquiniña cibernética e caia da burra. Que aos que nos emociona a Copa de Europa tamén temos dereito a opinar, que pra iso pagamos martes e mércores sendas cocacolas no bar da esquina; ou non?

Xa estou aquí!

2005-09-13T12:31:00.000+02:00

Aínda que a verdade é que nunca me cheguei a ir, polo menos espiritualmente (oh deus, non podo estar falando así...). O certo é que aqueles asuntiños alleos á miña vontade dos que vos falaba xa están finiquitados, polo menos os desta convocatoria, porque moito me temo que, ou algún que outro ensinador de conceptos políticos abre a man bastante ou moito me temo que os devanditos asuntiños volverán a min o vindeiro xuño...

En fin, que aquí estou de novo pra ilustrarvos coas miñas sempre instrutivas movidas mentais. Espero que me estivérades botando en falta ;)

Si, xa sei que non dou sinais de vida

2005-09-08T14:09:00.000+02:00

, pero é que asuntos alleos á miña vontade téñenme moi ocupado nos últimos días. Pídovos desculpas aos tres ou catro navegantes asiduos á miña humilde esquiniña cibernética polo deixe actualizador da última semana e prométovos que moi pronto volverei con vos.

E só se me ocorre berrar...

2005-08-29T22:59:00.001+02:00

I could stay awake

just to hear you breathin'

watch you smile while you are sleeping

while you're far away dreaming.

I could spend my life

in this sweet surrender

I could stay lost

in this moment forever

Every moment spent with you

is a moment I treasure.

Don't wanna close my eyes

I don't want to fall asleep

'cause I'd miss you baby

and I don't want to miss a thing...

'Cause even when I dream of you

the sweetest dream will never do

I'd still miss you baby

and I don't want to miss a thing...

I don't want to miss one smile

I don't want to miss one kiss

I just wanna be with you

right here with you,

just like this.

I just want to hold you close

feel your heart so close to mine

and just stay here in this moment

for all the rest of time...

Alguén dá máis?

2005-08-27T16:24:00.000+02:00

Barça, Real Madrid, Betis, Villareal, Atleti, Valencia, Celta, ....

Estamos ás portas da que pode ser a mellor tempada da historia. Os equipos da nosa Liga reforzáronse a conciencia co obxectivo de brindarnos, unha vez máis, un ano repleto de alegrías e emoción.

Arrinca hoxe o curso futbolístico 2005-2006, un dos máis desputados dos últimos tempos, onde o campión de seguro vai sufrir pra revalidar o seu dominio sobre dos demais equipos. O Barcelona debe apelar ao seu estilo, ter os pés na terra (sei que son pesado con isto, pero e que é unha cuestión crucial) e non baixar a garda nin un só instante, porque unha concesión deste tipo podería ser mortal, vista a calidade dos rivais.

Sen dúbida, chega xa a mellor cura pra o mono de fútbol que sufrimos moitos a estas alturas do ano. Estou desexando que comece a rodar o esférico. Alguén dá máis?

"Un paraíso ameazado", de David Leyenda

2005-08-25T23:21:00.000+02:00

"Este verán foi o mes do fogo, o mes dos irrespetuosos co monte, dos pirómanos, dos inconscientes e mesmo dos interesados. Os incendios non é un tema de hoxe, é un tema de sempre, un tema do que nos esquecemos en inverno, do que nos lembramos en verán. Sen dúbida, hai que pensar, debatir e lexislar sobre incendios no inverno e actuar en verán. Incluso temos o deber de cambiar as extincións de incendios pola prevención dos mesmos. As numerosas parcelas de propiedade privada que temos no monte non se atopan na súa meirande parte cun mínimo de limpeza e coidados. Estas zonas son as mellores amigas do fogo. Do mesmo xeito,, as diversas comunidades de montes teñen a obriga de dedicar máis da metade dos seus presupostos a ter baixo coidado os montes que lles correspondan.
O fin de semana do 19 o 21 de agosto foi o fin de semana da impotencia, da rabia e da incredulidade. Eses día, na bisbarra do Val Miñor o ceo estaba cheo de grises e negros. Sen embargo, non había nin néboas, nin nubes. A explicación atopábase dirixindo a mirada a tódolos montes que se albiscaban dende as praias de Baiona. Incendio en Baíña (Baiona) cara o sur, incendio en Oia cara o oeste e incendio en Gondomar ó leste e, más alá, a serra do Galiñeiro cuberta de cinza. “Non hai medios” “Só podemos mirar”, eran as frases que se escoitaban sair das bocas de tantos alcaldes de Galicia. Facían pór os pelos de punta as verbas do alcalde de Gondomar cando estiveron controlados as deceas de focos que se declararan no seu municipio: “Parou de arder porque xa non había nada máis que quemar”.
É o momento de falar claro. Se non queremos seguir os pasos do noso veciño Portugal, debemos deixar de tolerar os incendios. É verdade que cos pirómanos non se pode facer nada, salvo detelos, e que cos despistes o único que se pode facer é, ou ben, que a xente sexa verdadeiramente responsable ou sancionar certas actitudes no monte. Pero o maior problema, na miña opinión, é a cadea de intereses que se agochan tras un incendio provocado. En primeiro lugar, estase demostrando que a maior parte dos incendios son provocados polos encargados de apagalos despois. Ë duro dicilo, pero é a realidade. Reinvindicar remuneracións, demostar actitudes heroicas, asegurar o traballo ou pagos de favores ás celulosas ou constructoras poden ser algunhas das motivacións desta lacra das cuadrillas. Demasiada xente desexosa de que arda o monte. Hai que empezar a falar disto. Cando deixemos de permitir estas actuación, avanzaríamos bastante neste tema. Se non queremos un deserto almeriense no noso país, hai que erradicar este tipo de comportamentos." David Leyenda

A (miña) teoría do "pinganillo"

2005-08-25T22:29:00.000+02:00

[Ante todo, e antes de que se me tache de imparcial, partidista e demais calificativos da mesma caste véxome na obligación de deixar ben claro que o feito que vou expoñer deseguido non ten nada que ver cos suxeitos e/ou institucións que tomaron parte no mesmo (aínda que da miña idiosincrasia iso se puidese derivar), senón que únicamente xuzgarei o feito en si.]

Conste que estou a prol da innovación en tódolos campos nos que esta contribúa a mellorar as súas competencias, xa sexa tecnolóxica, metodolóxica, etcétera. Pero o que aconteceu a noite do mércores no Santiago Bernabeu, e que parece que a partires de agora será algo habitual a non ser que alguén actúe de oficio pra evitar semellante sacrilexio, fixo que xa puidese dicir a mítica frase "xa o vin todo no mundo do fútbol". Resulta que o adestrador brasileiro do Real Madrid, Vanderley Luxemburgo, tivo a gran idea de probar con Raúl González (garra, fuerza y demás, xa sabedes) un novo método de comunicación técnico-xogadoril, nada máis e nada menos que mediante un aparello que constaba dun receptor do tamaño dunha moeda de dez céntimos que o capitán madridista levaba inserto no oído e a través do cal recibía as ordes do seu adestrador, que llas comunicaba a través dun walkie en plan Rambo.

Non me gusta nada a idea de que isto se convirta nunha epidemia, de que tódolos adestradores vexan neste sistema unha forma ideal de comunicarse cos seus xogadores no trancurso dun partido. Deste xeito, e na miña sempre modesta opinión, perderíase a esencia do fútbol, a espontaneidade dos xogadores veríase violada e as súas accións dirixidas por unhas pernas que non son as súas. Se a todo isto lle engadimos o posible desquiciamento do xogador-receptor (algo que pode ocorrer tranquilamente) resulta incomprensible que Luxa non caese xa da burra (recórdovos que xa é reincidente: en Brasil fíxoo e prohibíronllo inmediatamente).

Polo ben do fútbol, sobre todo do fútbol clásico, do fútbol de sempre, espero que os organismos responsables da nosa Liga fagan algo de inmediato pra frear e cortar de raíz este mal que ameaza a inocencia deste deporte e a todos os que nos gusta tal e como é.

E seica é cristián!

2005-08-23T22:44:00.000+02:00

Outra desas míticas novas das que non sei se rir ou chorar...

Puyol levantou a primeira da tempada

2005-08-21T15:45:00.000+02:00

Vendo a Ronaldinho facer caneos imposibles, brindándolle ás bancadas xogadas máxicas e florituras diversas ninguén diría que o partido de onte era unha final da Supercopa. Cun Betis plagado de suplentes que, todo sexa dito, xogan moito mellor que os titulares, e cun Barcelona pensando xa no Alavés (primeiro adversario do campionato ligueiro), o trámite da volta resolveuse cunha vitoria dos sevillanos, que puxeron garra e coraxe (non, Raúl non xoga no Betis) e plantáronlle cara de xeito excepcional ao mellor equipo da Liga. Isto non vai facer máis que poñerlle as cousas todavía máis difíciles a Llorenç Serra Ferrer, adestrador verdiblanco, quen recoñeceu ao final do partido que "o Barcelona foi o xusto campión". Ademais, o ex-técnico blaugrana agregou que "se non teñen contratempos, volverán gañar a Liga este ano".

O que está claro é que este Barça 2005-2006 comeza a tempada oficial do mellor xeito posible: gañando un título. Traballando máis concienzudamente en labores defensivas, deixando as florituras pra cando se vaia gañando e se teña asegurada a vitoria e tendo os pés na terra xornada tras xornada, de seguro que a Champions e a Liga atoparán no Museu de Camp Nou un aposento agradable.

O soño semella ir tomando corpo

2005-08-18T20:38:00.000+02:00

Un soño que os galegos aficionados ao fútbol levamos moito tempo agardando que se cumpra.

E parece que desta vai. Ao fin.

"Diego, que bueno que viniste!"

2005-08-17T19:33:00.000+02:00

Volveu Diego. E agora si que é el. É o Pelusa. É esa persoa cariñosa e carismática que fixo soñar durante anos a tódolos arxentinos, a tódolos afeccionados ao fútbol. É o D10S, o meu ídolo. E volveu. Vírono na noite do luns nun programa da Canle 13 da televisión arxentina. O seu programa. "La noche del 10" reuniu na súa primeira emisión a ídolos do deporte arxentino como Gabriel Omar Batistuta ou Gabriela Sabatini, e a figuras tan admiradas nese país como son o actor Ricardo Darín e o cantante Diego Torres. Ademais, o programa foi a escusa perfecta pra xuntar, nun mesmo plató, aos dous homes que lle puxeron o acento ao u de fútbol, aos dous mellores xogadores da historia do deporte rey (coa licencia de Johan Cruyff e Alfredo Di Stéfano). Ámbolos dous puxéronlle fin aos continuos rumores de presuntos malos rollos entre eles: 'Los diarios nos enfrentaron muchas veces pero nunca habíamos hablado cara a cara', mencionou Diego. Sen embargo, o astro arxentino brindoulle ao brasileiro o seu apoio e a súa solidariedade polo mal momento que está a pasar a súa familia trala detención do fillo deste último por un presunto delito de narcotráfico. A firma mutua de camisetas e, sobre todo, os malabares que as dúas estrelas ofreceron ao público puxeron fin ao que foi o primeiro show presentado polo renovado Maradona.

Non é raro, pois, que este programa fose o segundo espacio máis visto polos telespectadores arxentinos o luns, so superado pola emisión da película de Harry Potter. E é que o verdadeiro mago non leva anteollos, nin tampouco variña. Bástalle cun balón e un número ás costas, o 10.

Ramón

2005-08-13T13:15:00.000+02:00

Ramón vive na rúa.

Coñecino na madrugada do venres ao sábado na Praza de Mazarelos, lugar habitual de reunión do meu grupo de amigos. Ramón levaba posta, do revés, unha camisola branca suxa, moi suxa. Os pantalóns eran azuis, tamén moi suxos. Ramón acercouse a nos, rindo estrepitosamente, con esa gargallada que o fixo tan famoso nesta cidade. Comezou falando sobre mozas que lle fuxían "só porque lles chamei zorras". Ramón é un home listo, moi listo. Contoume que o teñen dado por tolo. Díxome que podería estar cobrando unha pensión. Pero non a cobra. Ramón é testán. Prefire pasar fame a darlle a razón a "uns fillos da gran...madre", en palabras textuais. Ramón é un orgulloso. Unha vez seica estivo casado. "Vaya putada te hicieron", díxolle Dani. Ramón ría. "Xa ves. Pero alegraríame saber que agora esa muller está vivindo ben". Ramón ten un bo corazón. A policía non lle cae ben. "Depende quen che toque. Hai algúns que o teñen moi crido". Suso e Fran, que están opositando pra policías nacionais rían con cariño. "Bueno, vos seredes dos bos", desculpouse Ramón. Moncho, como lle chamaba Kike, anda metido nos Testigos de Jehová. Estivo nos franciscanos, hai moito tempo, "cando era católico". Tras esta confesión comezou a típica conversa sobre relixión. Estivo en Francia e tamén en Suíza. Dacunha tamén viviu de neno en Suíza. Estiveron falando un tempo, ata que xurdiu o tema do fútbol. Pregunteille se era siareiro dalgún equipo. "Antes era do Real Madrid". A Ramón xa non lle interesa o fútbol. "Está moi manipulado. O home ese que está podre de cartos, como se chama... Florentino, é un caradura". Marcos e mais eu nos miramos impresionados cando recitou de memoria as alineacións dos dous equipos que xogaran a final da sexta Copa de Europa do Madrid. Que fenómeno, pensei.

Foi entón cando se me partiu o corazón. "Vou comprar aí no bar unha botella de auga. Veño agora". Non se dirixía ao bar. Suso e mais eu seguímolo e atopámolo remexendo nun contenedor. Ruborizouse cando viu que o mirabamos. Sacámolo dalí e levámolo a un bar próximo. "Apetéceche una cocacola, Ramón?". Ramón non sabía moi ben que dicir. "Bueno... graciñas... non facía falta". A súa sonrisa foi o mellor agradecemento que nos podía ofrecer.

Así coñecín a Ramón, o home que vive na rúa, o home da gargallada infinita.

Agora xa sabedes a razón pola que o admiraba

2005-08-11T12:36:00.000+02:00

“¿El pisotón a Urízar en la ida de la Supercopa del noventa? Eso queda muy lejos, ¿no? ¿Qué pasa, que ahora que el Barça vuelve a jugar ese torneo hay que desempolvar viejas historias? Fue un lance propio de un Barça-Madrid, queríamos borrarlos del mapa y nos topamos con unos defensas que no eran como Koeman y Alexanko: sólo sabían dar patadas. A la número veinte, una entrada a lo bestia de Chendo, me reboté y acabé expulsado. Enrabietado, me cebé con el árbitro”, confesou Hristo Stoichkov cando se lle preguntou sobre o incidente acaecido naquela memorable Supercopa contra o arquienemigo branco.

Recórdoo con moito agarimo. Hristo espertou en min o gustiño polo fútbol agresivo, o fútbol de vea, de sangue. O fútbol que se sinte, que deixa aflorar as pasións, as sensacións. Hristo foi un mestre desa forma de competir. Foi un Apóstolo do (mal, en ocasións) xenio nos terreos de xogo. Logo virían Luis Enrique, Hierro (este con certos matices con respecto ao resto...), etc. Agora, xogadores desta caste escasean ou, simplemente, xa non quedan.

Mentres conto as horas que restan pra calmar a miña sede futbolística -e barcelononística e supercopística, xa que logo-, rememoro con nostalxia a ese búlgaro que con tanto xenio lucía nas súas costas, esplendoroso e fachendoso, o número 8.

“¿Si me avergüenzo de lo sucedido? ¿Exceso de mala leche? A ver, esas cosas pasan cuando quieres ganar a toda costa. Esa garra, ese carácter, esa casta es lo que te lleva a sumar triunfos y títulos, aunque también te juega malas pasadas. A mí, a Txiki o a Laudrup nos cosían a faltas, y llegaba un momento en que no podías más. Yo me metía en líos porque no podía tolerar que se insultara al Barça”. Non, definitivamente esta caste de xogadores non existen xa...

Noticia lida ás 12:00 da mañá

2005-08-10T12:17:00.000+02:00

, desas que non sabes se rir ou chorar...

Que poucas ganiñas de todo...

2005-08-09T14:11:00.000+02:00

Nesta época do ano na que o bo do verán xa pasou ou está a piques de rematar e na que xa se ve máis de preto o temido setembro (no que eu, coma outros moitos, xógome algo), o meu estado psicolóxico xeral está sufrindo un lixeiro cambio cará á depresión post-vacacional (seica lle chaman así). Isto consideraríase normal se faltasen escasos días prá voltar á rutina laboral, e non máis dun mes, coma no meu caso...

Sexa como for, con axuda dela e deles (xa saben quen son), e inmerso na aprendizaxe automobilística elemental, á parte da renacida obsesión futbolística tralo parón vacacional (por certo, o sábado podemos dar o primeiro paso pra facernos co primeiro título oficial da tempada) , estou bastante ocupado como pra exprimir os miolos máis do estritamente necesario.

Pouquiño a pouco. É o meu mantra.

Tes o que mereces

2005-08-05T15:39:00.000+02:00

Por romper en mil anacos os corazóns de tódolos culés que viamos en ti ao gran capitán.
Por vender a camiseta desa forma tan ruín, tan suxa.
Porque non só te fuches, senón que fuxiches.
Por poñernos os cornos co peor inimigo.
Por todo isto, até nunca.

Solidariedade culé

2005-08-02T21:25:00.000+02:00

Cousas como esta fan que cada día me sinta máis fachendoso de ser barcelonista.

Galiza, Ano I

2005-08-01T13:30:00.000+02:00

Cáseque dúas décadas durou a agonía. Pero todo o que agoniza, como é ben sabido, remata desaparecendo. Touriño, presidente. Quintana, segundo de a bordo. Expectantes estamos ante tal experimento. Pero claro, calquera cousa mellor que o que antes tiñamos. Sen dúbida algunha.

No entanto, Don Manuel (que é un político) xoga á petanca.

Unha boa decisión...

2005-07-28T15:09:00.000+02:00

...para un pobo que ansía ser ceibe. En Irlanda, tamén os tempos son chegados.

E o tempo da (Nosa) Festa

2005-07-26T15:36:00.000+02:00

Nin artefactos explosivos colocados por catro gatos coa simple intención de chamar a atención impiden que os galegos e, en especial os composteláns, celebremos como é debido a nosa Festa. Xa vedes, a nos non nos fai falla nin matar animais por diversión nin recrear matanzas de musulmáns a mans de cristiáns. A simple queima dunha fachada ficticia e o lanzamento de infinitos e fermosos fogos de artificio constitúen a sempre sobria celebración da noite do 24 que, ano tras ano, da paso ao Día da Patria.

Tras varios días sen pasearme pola miña esquiniña cibernética (debido ás múltiples horas de traballo e cansazo que acumulan as miñas veas) volvo a ela pra contarvos o ben que estamos a festexar as Festas do Apóstolo, as que, por certo, estades todos convidados.

O que eu diga, estamos que nos saímos...

2005-07-21T20:42:00.000+02:00

Dous galegos no Tour, dous campións. Impresionante. Se o outro día cantaba a espectacular fazaña do mosense Óscar Pereiro, hoxe non debo por máis de gabar unha nova xesta do outro compatriota que compite no Tour. Con nome de personaxe de serie televisiva, Marcos Serrano, corredor do equipo Liberty Seguros e gañador da Volta a Galiza no 99, sacoulle medio minuto a Vasseur e Mercx, segundo e terceiro respeitivamente, na etapa de hoxe.

E é que, como xa dixen, o Día da Patria está a chegar. Nótase no ambiente. Galiza conquistou Francia.

Fenómeno!

2005-07-19T23:06:00.000+02:00

Como diría a canción, no día de hoxe "hai un galego na lúa". Pero máis que na lúa, nas nubes. Apelídase Pereiro, e collendo o relevo do grande Álvaro Pino (que quedara segundo na mesma etapa), elevou o deporte galego ao máis alto ao impoñerse na etapa de hoxe do Tour de Francia, tras separarse do pelotón na suba ao Aubisque xunto con Zandio, Evans e Mazzoleni e deixar atrás a estes tres a menos de trescentos metros da meta.

Así, o ciclista de Mos convértese no primeiro galego en gañar unha etapa do Tour de Francia, non se telo intentado antes con gañas e carraxe. Non puido ser no Courchevel nin en Saint Lary Soulan (en ámbalas dúas etapas fixo carreiras casi perfectas), pero si en Pau.

E é que se nota moito que o Día da Patria está á volta da esquiña. Os galegos sentímolo. E dámolo todo.

"Declaro constituído o Parlamento de Galiza na súa VII lexislatura"

2005-07-18T12:43:00.000+02:00

Con estas palabras, a socialista Dolores Villarino estreou un posto até ese momento descoñecido pra unha muller: a Presidencia do Parlamento de Galiza. Villarino remarcou ante tódolos deputados da cámara a importancia do momento histórico que vive o noso país e pediu a colaboración de todos eles pra facer do Parlamento o principal foro de debate dos problemas, inquedanzas ou ideas dos galegos.

A respeito de que unha muller acadara este importante posto pregúntome eu: onde estaban as deputadas populares en tempos de Fraga Iribarne?, ou, o que é máis importante, cantas deputadas había (ou hai) no Puto Partido?; até que punto o machismo dominante neste partido da (ultra)dereita afecta ás súas deputadas? A verdade, non o sei. Pero o feito de que a eleción de Villarino se convertise en noticia pola súa transcendencia faime cavilar no moito que avanzou Galiza dende o 19-X.

O cambio, que votamos a maioría dos galegos, está comezando a dar os seus froitos. Isto vai.

Quen escribirá os libros da autoescola?

2005-07-12T15:36:00.000+02:00

É unha dúbida existencial das miñas...

Porque mira que están mal escritos...

Eclipse

2005-07-09T17:51:00.000+02:00

Ya no se llega a fin de mes,
ya no se lleva eso de que no que trabaje la mujer
porque si no es imposible un alquiler.

Sufrimos más que el tendón de Aquiles,
buitres esperan a que nuestros cuerpos
se debiliten para que así piquen.

Nos convertimos en piezas del Kentucky Fried Chicken,
nos comemos nuestra propia mierda los findes
sin ser conscientes de no ver por este eclipse creado por la élite;
Por tu bien, dicen.
Fingen.
Examinen este puto crimen.

Ya no sabemos ni que comemos,
ni que tenemos,
ni que bebemos.

Pues intenten ocultarse ante el eclipse.

Víase vir... e lamentábelmente non serán os últimos

2005-07-07T21:12:00.000+02:00

A felicidade pola designación de Londres como sé olímpica no 2012 viuse esnaquizada en menos de 24 horas. As temibles gadoupas do terrorismo arrebataron a ledicia dos beizos de todos e cada un dos ingleses que esta mañá acodían ilusos ás estacións de metro ou ás paradas dos autobuses. Trinta e sete mortos, din unhas emisoras; corenta, din nunha cadea de televisión. É igual, é inhumano.

Nova Iork primeiro, despois Madrid e, agora, Londres. Bush, Aznar e Blair. O trío das Azores. Soan ecos de vinganza. Pechouse o círculo? Coido que non, lamentábelmente. París, Roma, Amsterdam... Calquera cidade pode ser a seguinte, calquera persoa inocente pode converterse nunha caste de mártir tras sofrir a imperturbábel ira do extremismo islámico. Somos peleles en mans duns poucos que confunden fe con desputa, relixión con rivalidade. Nenos, mulleres, inocentes en definitiva pagan os erros que cometen os poderosos. É a historia da historia, valga a redundancia.

No entanto, só resta agardar que isto remate. Polo ben de todos.

"London 2012, the chosen city"

2005-07-06T13:55:00.000+02:00

Ao final foron os ingleses, encabezados polo gran Sebastian Coe, os que se levaron o gato á auga.

Noraboa, Londres.

O de Madrid é cousa de meigas...

2005-07-06T12:55:00.000+02:00

Pra unha vez que apoio algo que sae desa vila...

Á capital do Reino semella que lle lanzaron un mal de ollo ou un feitizo deses ruíns que se botan pra que algo ou alguén non levante cabeza. O 11-M de 2004 foi o golpe máis duro que recebiu a cidade -que eu recorde- e, por extensión, a sociedade española dende a Guerra Civil. Logo virían outras penurias tales como a transformación do edificio Windsor nunha caste de carneiro ao espeto propio da miña terra paterna ou os fracasos deportivos (isto é, ausencia de títulos) do primeiro equipo da cidade (perdoa Héctor, pero é así), o Real Madri$.

E hoxe, a labazada final. Madrid 2012 xa non será tal. Rogge e os seus amigos acabaron co soño de Gallardón, Espe Aguirre, Ana Botella (consorte do Magnánimo e Excelentísimo á par que Ilustrísimo ex-presidente do Goberno do Estado español e actual presidente de Honor do Puto Partido, ademais de profesor de sabe-Deus-que na Universidade norteamericana de Georgetown) e miles e miles de madrileños, casteláns, e españois ao longo e ao ancho da Península.

Din que tras unha tormenta sempre ven a calma. De seguro que á Villa de Madrid prontiño lle comezarán a saír as cousas ben.

E se non, sempre lles quedará o chotis...

Si, cáeme mal, que pasa?

2005-07-03T15:00:00.000+02:00

Por bocazas,
por que se lle subiron os fumes,
porque non son un españolito máis desos que o teñen nun altar,
etc.

Días sentimentais I

2005-07-02T20:29:00.000+02:00

I'm not a perfect person

There's many things I wish I didn't do

But I continue learning

I never meant to do those things to you

And so I have to say before I go

That I just want you to know

Fin do Episodio I

2005-06-30T15:01:00.000+02:00

Rematou.

Chegou o verán, e con el acabou a que foi unha das mellores épocas da miña vida. A amizade vestida de risas e apoio que me brindaron todas e cada unha das persoas (elas saben quen son) que agoran forman parte do grupo a miña xente, fixo que me sentise orgulloso de ter escollido esta carreira e, sobre todo, de telas coñecido a todas elas.

Desexo que no vindeiro Episodio (o II xa, como pasa o tempo...) pasemos xuntos, polo menos, tantos bos momentos como desfrutamos neste que agora remata.

Até sempre, miña xente.

Día raro

2005-06-29T00:02:00.000+02:00

Hoxe, pra o que escribe, foi un deses días nos que pensas que, aínda que todo vai extremadamente ben, en calquera momento avistas no hourizonte, moi, moi perto de ti, unha forza maligna que che da unha inesperada labazada deixandote a face a cadros.

Tras espertar co canto do galo (vid. artigo "XA FOI!") e a conseguinte arribada da nova época, malentendidos e fracasos académicos (os primeiros da tempada, eso si) fixéronme abrir os ollos do doce sono no que estaba sumido últimamente.

Por unha parte venme ben. Pola outra non. Eterna dicotomía.

Coma o pasado e o presente de Galiza. Coma o meu futuro.

XA FOI!

2005-06-27T23:20:00.000+02:00

Galiza xa é (medio)ceibe!

Esta noite soarán as dulces notas da gaita galega até que a voz do galo anuncie a chegada dunha nova alborada, dunha nova vida...

Xa vai

2005-06-27T14:49:00.000+02:00

No día de hoxe todo un país sairá de dúbidas: progreso ou inmobilismo?

Os emigrantes deciden...

2005-06-23T23:09:00.000+02:00

E pasa o tempo e os galegos agardamos...

...sempre agardamos...

Reflexión

2005-06-21T14:44:00.000+02:00

Dixo Fraga (que é un político) a noite do 19-X: "me han certificado que el 70% de los votos de los emigrantes son para el PP".

E digo eu (que son un simple galego de a pé): Como pode ser que lle certificaran tal cousa? Non se supón que o voto é secreto?

Algo pasa alén das nosas fronteiras...

A razón irmandiña foi vencida polos exércitos estranxeiros

2005-06-20T20:16:00.000+02:00

Nos adros e nas prazas e rueiros

e lugares adoitos de asamblea

xuntámonos por centos e milleiros

contra miseria, aldraxe e máis cadea

e saíos ó monte en catropea,

provistos de fouciños e fungueiros,

e a nosa esfarrapada probe grea

acabou asasinos e Iarpeiros.

lmpuñemos na anchura de Galicia

a razón, a igualdade e a xusticia

e expulsamos o bispo e o señor;

mais cando a liberdade era señora,

viñeron os exércitos de fora

e outra vez sementaron o terror.

Darío Xohán Cabana

Ollo: non estou indignado

2005-06-20T14:35:00.000+02:00

Senón decepcionado: Que lle pasá á miña Galiza? Por qué non so non se plasmaron os resultados das enquisas, senón que inda por riba o futuro Goberno de Galiza vai depender dos (sempre lexítimos) votos da emigración? Por qué tantas e tantos galegos non queren abrir os ollos, aprender dos erros e actuar con cabeza e con sentidiño?

O Partido Popular de Galicia (que é un partido político) está ao borde da maioría absoluta (ten 37 escanos, faille falta un so máis), polo que moitos galegos residentes alén das nosas fronteiras terán nas súas mans o futuro do país. Concretamente, serán os votos dos emigrantes pontevedreses os que repercutirán decisivamente na balanza, por ser a única circunscrición na que aínda non está todo o peixe vendido. Os populares necesitarían 10000 votos máis có PSdeG pra alzarse co que sería a súa quinta maioría absoluta. Sen embargante, cómpre ter en contra que o voto emigrante sempre foi favorábel ao partido que detenta o poder estatal. Por exemplo, nas eleccións do 2001, o PP logrou en Pontevedra pouco máis de 13000 votos procedentes dos emigrantes, por 4600 do PSdG e 1200 do BNG. Se estes resultados se repetiran desta volta, o desexo da maioría dos galegos se vería por fin cumprido...

Fraga (que é un político) asegura que o 70% do electorado emigrante vota popular. Touriño di que non pasa nada, a Xunta está gañada. Quintana sorrí e dá as grazas. Quen minte? Quen di a verdade?

Reitero que os resultados de onte non me producen indignación. Se cadra, unha pouca peniña...

2005-06-18T14:33:00.000+02:00

Ei! Eu tamén quero un teleprompter!

2005-06-18T14:22:00.000+02:00

E entre desexos posíbeis e medos lóxicos,

transcorre a miña xornada de reflexión...

"Tóqueme usted las narices"

2005-06-17T17:01:00.000+02:00

Que é un faltón e un maleducado xa o sabiamos, pero o mellor de todo é o comunicado do Partido Popular felicitando á Cadena Ser pola " difusión da imaxe real "dun presidente cunha "vitalidade e enerxía destacábeis".

Penoso. Unha vez máis...

2005-06-17T16:02:00.000+02:00

Como Siouxs, Apaches e Comanches, os galegos

vivimos nun paraíso terreal onde morremos.

Vivimos, medramos e,

ás veces, nacemos, vendo como morre a nosa cultura

na sabedoría dos vellos.

(Dios ke te Crew- Xenreira)

2005-06-16T22:29:00.000+02:00

Complot!

2005-06-15T23:17:00.000+02:00

Un mar sen terra vive en viva alfombra,

para correr, voar sin pé nin leme

pois mar ceibe e fantástico se teme

e desatarse pode en golpe ou sombra.

(Bernardino Graña- Sempre Mar)

2005-06-15T22:54:00.000+02:00

É isto foi o que recibín hoxe no móbil:

Papeleta electoral: 3 céntimos...

Cervexa mentres esperas os resultados:2 euros...

Xubilar a Fraga co teu voto:

iso non ten prezo

Non quedes na casa. Vota. Pásao

Sexa como sexa, en nome da esperanza, DESTA VAI !

Vergoñento

2005-06-10T19:53:00.000+02:00

Inxenuo de min, que cría nas bondades do deporte, nos seus aspectos positivos relacionados coa amizade, a concordia e o compañeirismo.

Como sabedes, o Cádiz, o Alavés e mailo Recreativo de Huelva presentaron hai uns días un recurso ante o Comité de Competición da Real Federación Española de Fútbol alegando que, no último partido que xogou o Celta contra o Xerez (que os galegos ganaran 1-3 e acadaran o conseguinte ascenso á Primeira División), o equipo vigués incurrira nunha violación do reglamento ao aliñar a Toni del Moral, un rapaz procedente da canteira e que, polo visto, non podía xogar ese encontro xa que non o fixera nin nas últimas cinco contendas nin en dez partidos ao longo da tempada. Iso é aliñación indebida, seica.

Non teño palabras pra describir a actuación destes tres equipos, que ousaron xogar coa ilusión dunha cidade enteira, dun país enteiro que veu no ascenso do Celtiña unha volta ao pasado máis feliz do fútbol galego, con, de novo, dous equipos da terra na mellor liga do mundo.

Ogallá apodrezades na Segunda División toda a vosa existencia. Peseteiros e voitres coma vos sobran no fútbol. Dígoo sen aleivosía, pero si con premeditación.

Tráenolo!

2005-06-10T15:37:00.000+02:00

Pedímosche a Eto'o e nolo trouxeches.
Pedímosche a Ronaldinho e nolo trouxeches.
Pedímosche a Deco e nolo trouxeches.

Tráenos a Henry, Laporta.

Oh la-là!

2005-06-06T15:26:00.000+02:00

A cancha Philippe Chatrier caeu rendida aos seus pés. O Roland Garros no peto á primeira. Impresionante Nadal.

Xa está ben

2005-06-06T15:17:00.000+02:00

Xa está ben. A última vítima mortal (que se saiba) da chamada "violencia de xénero" foi unha moza ecuatoriana estragulada polo seu compañeiro sentimental (conste que non me gosta esta expresión: non pode ser compañeiro, e menos sentimental, se lle propina malleiras...) en Barcelona.

Estou farto de escoitar e ler na prensa noticias desta caste. Debe rematar esta barbarie. Xa está ben de comportamentos prehistóricos e salvaxes.

VIOLENCIA DE XÉNERO NUNCA MÁIS!!

Sobre do Tratado polo que (blablabla) se establece unha Constitución para Europa. Parte II

2005-06-02T00:33:00.000+02:00

Holanda di:
.
.
.
.
.
.
NON! (mohahahahaha!...)

Sobre do Tratado polo que (blablabla) se establece unha Constitución para Europa. Parte I

2005-06-02T00:31:00.000+02:00

Francia di:
.
.
.
.
.
.
NON!

O libro que non lle gustaría a Zapatero...

2005-05-28T16:59:00.000+02:00

Endexamais lera un panfleto tan sumamente antisocialista como o que me tocou ler para a asignatura de Ciencias Políticas.

Camiño de servidume, dun tal Friedrich Hayek (Alianza Editorial, 1944), constitúe o libro de referencia pra todos aqueles neoliberais que ven no socialismo a gran utopía política que tanto se encarregan de criticar. Hayek non dubida en comparar o socialismo coas ideoloxías fascistas e nazis, chegando a dicir, incluso, que aquel representa a etapa anterior e necesaria pra que se dea un estado totalitario, ben fascista ou ben nacionalsocialista.

Quen lea este libro xa está avisado, dende a páxina da dedicatoria, do que se vai atopar a continuación:

Aos socialistas de tódolos partidos

"God save the queen!"

2005-05-26T00:14:00.000+02:00

God save our gracious Queen,
Long live our noble Queen,
God save the Queen:
Send her victorious,
Happy and glorious,
Long to reign over us:
God save the Queen.

Thy choicest gifts in store,
On her be pleased to pour;
Long may she reign:
May she defend our laws,
And ever give us cause
To sing with heart and voice
God save the Queen

A pesares do meu forte convencemento antimonárquico paga a pena cantalo unha e outra vez. Os de Rafa Benítez meréceno. Son todo corazón. Noraboa, campións!

You'll never walk alone!

"Así remata a democracia, entre aplausos..."

2005-05-22T19:01:00.000+02:00

Quizabes somentes sexa unha película (pra min é bastante máis ca iso), pero o certo é que a opera magna do Mestre George Lucas agocha un transfondo filosófico-político que por un intre podemos sacar da escea galáctica e adaptalo aos nosos días.

Digo isto porque son moitos os arremedos desta saga á vida política contemporanea. O título deste artigo amosa unha frase pronunciada pola belísima Padme (Natalie Portman) cando o malo malísimo Darth Sidious instaura o Imperio en detrimento da República, entre vítores dos asistentes ao acontecemento. "Ou estás comigo, ou ere-lo meu inimigo", ameazaba Anakin (xa postrado perante o Lado Oscuro) a un Obi-Wan incrédulo, posiblemente recordando que foron esas mesmas verbas as que pronunciou certo presidente dos Estados Unidos de América coa guerra do Iraque de fondo.

Xa vedes. Nin o cinema no seu estado máis científico-ficticio logra desfacerse das ansias de protesta social, de denuncia das inxustizas e do afán de poder.

A Vinganza dos Sith, último episodio da saga máis famosa de tódolos tempos, non defrauda nin ao máis esixente.

Quin xa ten blog

2005-05-20T19:13:00.000+02:00

Pois iso. Non tardou moito o candidato do Bloque Nacionalista Galego á presidencia da Xunta en sumarse á moda que asulaga a rede con estos espazos persoais-cibernéticos. No blog de "Quin", como gusta chamarse o allaricense, podemos informarnos sobre a axenda, os pensamentos e incluso o día a día do lider nacionalista.

(Imáxinadesvos ao tirannousauro supremo publicando tamén un blog persoal? Eu non...)

Campión predestinado

2005-05-16T13:41:00.000+02:00

Esta Liga comezouna a gañar o Barça moito antes de que principiara o campionato. É un deses casos de título predestinado. Ao Barça, a Liga pasada quedáralle curta. Tras unha primeira volta decepcionante, na segunda xa non tivera rival. Quedaran segundos, pero remontaran un bo feixe de puntos. Desexaban que comezara a próxima, pra seguir gañando e demostrando que xa pillaran o tranquillo á competición. E así foi. Esta Liga foi dominada de principio a fin polo mellor Barça dende o fantástico Dream Team.

Trátase este Barça, como reflicten xa algúns xornalistas deportivos, dun campión por aclamación: os datos confirman a superioridade en tódalas facetas dun campión ensalzado polos seus rivais. O Barça xogou bonito e, á vez, práctico. Os goles de Eto'o e as paradas de Víctor Valdés, ou o que é o mesmo, o máximo goleador e porteiro menos goleado do campionato, reflicten as constantes dun equipo que foi o que mellor atacou e o que mellor defendeu. Dino as estadísticas: o Barça é o equipo que máis goles meteu, o que gozou de máis minutos de posesión, o que rematou máis e mellor, o que máis penaltis e un dos que máis faltas recibe e o que máis saques de esquina forzou. En defensa, o rendemento do equipo superou con creces as expectativas a pesares dos temores que comprensiblemente xeraba o feito de ser un equipo eminentemente atacante. É o que menos goles encaixou, o que menos remates e minutos de posesión concedeu, no que menos traballo tivo o seu porteiro...

Con todo isto, era incomprensible que esta Liga non tivera tintes cataláns.

Grazas Laporta, grazas Rijkaard, grazas Ronaldinho, Eto'o, Xavi, Deco, Puyol, Oleguer,etc. Grazas por poñer ao mellor equipo do mundo onde lle corresponde. Grazas por facernos felices despois de tanto tempo.

Merecédelo, merecémolo.

Ao fin...

2005-05-13T20:45:00.000+02:00

Está chegando, queda pouco, percíbese no ar, no ambiente... Sábeno dende as Médulas ata Beixín, de Chisinau a Ankaraguçu...

Culés do mundo, mañá é o día...

Ao fin...

Inconcebíbel: Piden tres anos de cárcere pra tres activistas de Greenpeace que protestaron contra da guerra do Iraque!

2005-05-10T23:18:00.000+02:00

Se xa non se pode nin protestar pedindo a paz, apaga e vámonos...

Roberto Carlos, amigo dos neonazis

2005-05-09T14:16:00.000+02:00

Algúns xornais fanse eco hoxe dun desconcertante acontecemento que tivo lugar trala celebración do partido que o Real Madrid xogou o sábado perante o Racing de Santander. Parece ser que Roberto Carlos non tivo suficiente coa machada que soltou hai unha semana, aludindo a unha presunta falta de profesionalidade do plantel da Erreala (escribín unha noticia sobre elo). Esta vez o brasileiro foi a máis: regaloulle a camiseta ao mítico José Luís Ochaíta, líder e fundador dos inefables nazis Ultras Sur, co seu respectivo apretón de mans.

Tendo en conta que Roberto Carlos non é novo no Bernabeu (leva aí case dez anos) e que coñece de sobra tanto os ideais como os procedementos desta piara de porcos, é incomprensible que un xogador do seu nivel, tan influínte na nosa Liga e incluso no fútbol mundial, opte por amosar en público calquera tipo de afecto con esta xente. Sen embargo, mencionar só a Roberto Carlos é un erro, se recordamos as famosas fotos de Guti e Raúl coa bufanda da peña ou ao arxentino Fernando Redondo sendo agasallado pola mesma.

Este grupo fanático-neonazi-madridista exhibiu durante o devandito partido unha pancarta racista na que se podía ler o seguinte: "Nos invaden. Nos matan. Justicia para España. Justicia para Manu". A lenda facía referenza ao recente asasinato dun rapaz madrileño do distrito de Villaverde a mans (presuntamente) dun dominicano. Ademais, non deixaron de berrar en todo partido consignas racistas e xenófobas da caste de "inmigrantes, maleantes". Lamentábel.

Castelao

2005-05-07T19:09:00.000+02:00

Mestre, sempre na memoria

Fernando Alonso "sácalle os dentes" á prensa deportiva

2005-05-06T16:21:00.000+02:00

Como dixo o xornalista Jose Antonio Luque, as declaracións do asturiano pode que se deban a unha suba de fumes tralo éxito que está colleitando e tamén á presunta inconsciencia propia dun rapaz da idade do guaje (vintetrés anos), pero o certo é que Magic Alonso non estivo nada acertado na súa última rolda de prensa.

Non se cortou nada en poñer a parir á prensa deportiva española e o seu traballo. Declarou que, ao contrario que no resto de Europa, onde a información deportiva é iso, información deportiva, en España xógase moito co morbo sensacionalista, co afán de encumbrar logros e poñer aos seus ídolos en pouco menos que nun altar. Alonso aproveitou a rolda de prensa pra non deixar títere con cabeza e deixar aos asistentes coa boca aberta.

Alonso, non mordas a man que che da de comer. A prensa deportiva, dígoo con todo o convencemento que outorga o feito de que ata me molesta en exceso, pórtase mellor contigo que con ningún outro deportista español. Eres o ídolo de masas do momento no estado español. Nunca antes a Fórmula 1 copara tantas e tantas páxinas nos xornais nin minutos na televisión. Todos queren ler sobre ti, saber como te sintes, ter o teu poster. Non provoques que todo o que estás a conseguir se quede en auga de borrallas. Compórtate coma o que eres, un auténtico profesional. E segue a gañar, pero non permitas que o éxito te cegue.

Roberto Carlos, eres un bocazas

2005-05-04T11:44:00.000+02:00

Non nos ten acostumados o defensa do Madri$ a estas bravuconadas. Debe de ser froito do nervosismo imperante dentro do vestiario merengue, que ve como se lle escapa a Liga, ou simplemente da "Presión" (bendita "Presión") que se respira nos aledaños do Bernabeu, pero o certo é que o brasileiro se pasou tres pobos e medio nas súas declaracións de onte.

Roberto Carlos tirou a pedra e agachou man. Deixou caer, así coma quen non quere a cousa, que esta competición é unha farsa, un conto. Espetoulle aos xornalistas que o Barcelona tiña ganado, antes de xogar, o seu último partido de Liga perante a Real Sociedade: “Tenemos que olvidarnos del último partido. El Barcelona tiene tres encuentros por delante para ganar la Liga porque el cuarto contra la Real no existe. La afición cantó a su favor el otro día. Ese partido lo tienen ganado”. Esa última semella ser a razón da ida de olla do madridista, os cánticos dos siareiros donostiarras.

Dende aquí me permitirei o luxo de recordarlle ao señor Roberto Carlos que a Real Sociedade, como un dos grandes planteis da Primeira División, é un equipo formado por profesionais, entrenado por profesionais e dirixido por profesionais, dispostos a morrer (simbólicamente, claro) pola súa camiseta no terreo de xogo.

A impotencia, amigo Roberto, cúrase con aguante e paciencia, e non con rabia e ira. E pense antes de falar.

Pra tí...

2005-05-03T13:29:00.000+02:00

"Toma, es solo un corazón,

tenlo en tu mano,

y, cuando llegue el día,

abre tu mano para que el Sol lo caliente..."

Eu sigo buscando a "Presión", pero non a dou atopado...

2005-05-02T11:42:00.000+02:00

Unha xornada máis, o Barça reivindicouse como dono absoluto da mellor liga do mundo. Os blaugrana derrotaron por 2-0 a un Albacete que ten xa pé e medio en Segunda. A posesión de balón foi escandalosamente favorable ao Barcelona (un 75%), pero as continuas chegadas á porteria manchega eran brillantemente contrarrestadas por un espectacular Valbuena. O porteiro do "queixo mecánico" foi o auténtico protagonista do partido, abortando ocasións clarísimas e facendo paradas incribles. O primeiro en abrir a lata, xa ben entrado o segundo tempo, foi (como non) Samuel Eto'o (ese xogador tamén coñecido como o xogador que Florentino Pérez desprezou no seu día e que agora triunfa no Barcelona sendo o máximo goleador), cun golazo que fixo tremer os alicerces do Camp Nou. Lionel Messi, un pibe arxentino de dezasete anos que promete tardes memorables para o barcelonismo, rematou de xeito fermosísimo unha gran xogada que culminou cun pase ronaldínhico (isto é, impresionante) e coa posterior definición do imberbe a xeito de vaselina.

No tocante ao Madri$, manténse no segundo posto da clasificación tras vencer á súa maneira a unha Real Sociedade que segue botando moito en falta a Nihat. O Deportivo segue a tónica xeral que o caracterizou durante toda a temporada. Perdeu con todo merecemento ante un Sevilla que cheira a Champions League.

Eu son de "Óliver e Benji"

2005-05-02T11:13:00.000+02:00

Se o meu compañeiro Manu escolleu a grandiosa saga de Dragon Ball para recordar con agarimo aqueles maravillosos anos, eu voume inclinar por outra das series que marcaron a toda unha xeración. Campeones (coñecida no seu país de orixe, Xapón, como Captain Tsubasa) espertou nos rapaces da miña quinta unha afección pura polo fútbol, o gusto por competir con deportividade e ilusión. Con Campeones, moitos de nós demos os nosos primeiros toques a un balón, xogamos no noso primeiro equipo, marcamos o noso primeiro gol...

Recordo con nostalxia os madrugóns para non perderme nin un so minuto. Tódolos días, arredor das nove da mañá aí estaba eu, diante do televisor, agardando con impaciencia os primeiros compases dunha sintonía tamén inolvidable:

Alla van con el balón en los pies

y ninguno los podrá detener,

el estadio vibra con la emoción

de ver jugar a los dos, a los dos.

Oliver Atom, Benji Price, Mark Lenders, Julian Rose, Bruce, os irmáns Terry..., todos eles son os culpables da miña (desmesurada) afección ao fútbol. Pero non son o único, non. Os da miña quinta me entenden.

Paquito Vázquez, un estrano socialista...

2005-04-27T11:24:00.000+02:00

Ansioso de coñecer as novas do día, de informarme pra informarvos a vos, abro unha das páxinas que adoito consultar sempre antes de escribir un artigo e o primeiro que vexo, resaltado co status que outorga o feito de ser a primeira nova dun portal de internet, é que o excelentísimo alcalde da excelentísima cidade d'A Coruña, don Francisco Vázquez, votará en contra da lei que lexitimiza o matrimonio homosexual.

Por se algúen non está familirizado coas "movidas" deste desconcertante personaxe, debe saber que é o mesmo que se empeña en cambiarlle o nome a cidade (parece ser que el vive en "La Coruña") e o que impón multas de ata 60 euros a aqueles peatóns que se lles ocorra cruzar a estrada por calquera sitio que non sexa un paso de peatóns.

Moi socialista, moi socialista...a verdade é que non parece, ¿non credes?

Van Bommel, cun pé no Barça

2005-04-26T14:57:00.000+02:00

Fontes próximas ao clube afirman que a directiva culé e o representante do xogador mantiveron unha reunión a semana pasada. A urxencia do Barça por evitar que se lle escape este xogador aumentou nas últimas semanas, ao coñecerse que clubes como a Juventus, o Inter e o Milán tamén están interesados no internacional holandés. A pesar disto, todo parece indicar que o actual xogador do PSV Eindhoven recalará a próxima tempada no Camp Nou.

Recordemos que Mark Van Bommel é un dos mellores mediocampistas da actualidade. O holandés combina a garra e a loita cunha máis que notable participación en ataque, como amosa o feito de que é un dos máximos goleadores do seu equipo.

Fraga e os corzos

2005-04-26T11:26:00.000+02:00

Tras facer caso omiso ás peticións que, dende o seo da oposición, lle lanzan pra que acceda a debater en televisión, o "tiranosaurus rex" Iribarne afirmou maxestuoso: «Hace unos días maté un corzo a 350 metros. La incapacidad es relativa». Entón, ¿por qué se amedrenta ante a posibilidade dun careo ante o pobo galego? Cada día que pasa dou menos creto...

Ante o tema do corzo, a oposición non tardou en facer (comprensibles) comentarios ao respecto. O líder do BNG, Anxo Quintana, pregúntase se, ao igual que facían co tito Paco (tamén coñecido como "Caudillo de las Españas"), a Fraga tamén lle teñen que atar as presas para que poida acertar...

En fin, señor Fraga, debata en televisión, home, coa facilidade de palabra que vostede ten e o calor que transmite non pode quedar mal. Abofé que non...

¿Presión? ¿U-la?

2005-04-24T23:12:00.000+02:00

O Fútbol Clube Barcelona barre ao Málaga. A pesares dos intentos da prensa madridist...digo madrileña de intentar poñer nervioso ao aficionado culé, os de Fran Rijkaard dedicáronse a golear xustamente ao equipo andaluz facendo oídos xordos a todas aquelas voces que dende a capital anunciaban un presunto cataclismo do Barça no suposto de que non puntuasen na Romareda. Cun xenial Giuly, un sensacional Ronaldinho (para variar...) e un encoraxinado Eto'o, os blaugrana dominaron o partido de principio a fin (mellor dito, do minuto 20 ao fin, porque os primeiros minutos de partido foron para os malagueños). Como dato importante hai que lembrar que Xavi forzou a súa quinta tarxeta amarela, polo que se perderá o proximo partido no Camp Nou, perante o Albacete. Os goleadores no día de hoxe foron Oleguer, Giuly (por partida dobre) e Gerard.

O Madri$, pola súa parte, mantense no segundo posto da Liga ao gañar o sábado por 2-1 ante o Vilarreal, no Bernabeu. O equipo que mellor fútbol está a facer nesta segunda parte da Liga mereceu máis ante un Madrid que se encomendou, unha vez máis (e van xa...) a San Casillas de Atocha. O árbitro do partido expulsou a dous xogadores do Madrid (Zidane e Samuel) e a un do Vilarreal (Quique Álvarez). A victoria foi esaxeradamente celebrada polos xogadores brancos, algo que se puido apreciar na celebración do gol do xogador d'As Neves, Michel Salgado, ao que se lle hincharon as veas da gorxa cando viu que o seu ¿disparo? se colaba entre os tres paus.

A Liga, por se quedaban dúbidas, ten tintes azuis e vermellos.

"Quiero marcar la historia del Barça"

2005-04-22T11:51:00.000+02:00

Así de tallante se amosa Ronaldinho a poucos partidos de alzarse co título de campión de Liga, o primeiro título importante dende que arribou ao aeroporto do Prat. O astro brasileiro confesou que o seu soño é seguir o camiño de moitos dos seus ídolos, como "Romario, Ronaldo, ou Rivaldo".

"Teño ganas de marcar a historia deste clube e de lle asociar o meu nome pra sempre. Gustaríame que cando meu fillo veña pra aquí lle falen de mín como dalguén que deixou pisada, unha bonita pisada", asegura o astro nunha entrevista concedida ao xornal francés "France Soir".

Ronnie, como culé e como afeccionado ao fútbol, estou plenamente convencido de que non soamente unirás o teu nome a eses teus ídolos do barcelonismo, senón que serás o buque insignia de todos eles, o crack entre cracks. Segue así. O mereces.

Outra cacicada de Don Manuel...

2005-04-21T15:55:00.000+02:00

Xa non me sorprende, a verdade. Estou (estamos) acostumado a estas noticias. Hai que entendelo, é un home maior...

Resulta que o señor Presidente da Xunta tivo a xenial ocurrencia de adiantar as eleccións autonómicas. Provistas nun principio para outubro, celebraranse finalmente o 19 de xuño. Ata aquí todo normal. O que realmente me parece sospeitoso é o feito de que xustamente nesa época, en pleno mes de xuño, tódolos estudantes universitarios galegos estarán ocupados cos exames. Qué pasa señor Fraga? Ténnos medo? Quere aproveitar que temos a mente noutros menesteres pra que se reduza considerablemente o número de votantes que defendemos o cambio en Galiza?

Pois creo que lle vai sair o tiro pola culata. Iremos ás urnas en masa. Xa está ben de bailar a perdiz e de facer dos galegos o que lle peta. É hora de cambio. Galiza necesítanos.

O Barcelona amosa de novo interese polo deportivista Luque

2005-04-21T11:44:00.000+02:00

Como fixera a temporada pasada, o Barça intentará ao remate desta facerse cos servizos do xogador catalán, culé de toda a vida e un dos mellores xogadores da nosa Liga. Como dixen, Laporta xa fixera todo o posíbel para incorporalo ao equipo xusto despois de fichar a Samuel Eto'o, pero nas arcas do clube non estaba o forno pra bolos... O caso é que o xogador quería arribar ao Camp Nou fose como for, e a Laporta non lle quedou máis remedio que prometerlle que o volvería intentar ao remate desta campaña.

Mentres tanto, un bo amigo de Luque, o camerunés Samuel Eto'o (foran compañeiros no Mallorca) non oculta as súas ansias de volver ao campo de xogo o domigo perante o Málaga, despois de ter superado un pinzamento de menisco sufrido no partido contra o Real Madrid. De momento, as sensacións do pichichi son positivas, pero resta agardar a decisión dos galenos do clube, que advirten do perigo de dar un paso adiante para despois ter que dar dous atrás.

Benedicto XVI

2005-04-20T11:01:00.000+02:00

Xa hai Papa, por se alguén a estas alturas aínda non o sabía (que seguramente haxa alguén). O ínclito Joseph Ratzinger, xermano pra máis señas, de 78 anos e cunha enfermidade do Parkinson galopante foi o elixido no cónclave (ou contubernio, "Manu dixit") no que foron as votacións máis rápidas dos últimos tempos. Non vou entrar en críticas feroces contra este "sucesor de Pedro", nin tampouco vou mencionar o seu pasado nazi (no xornal La Vanguardia móstrase unha foto do devandito ataviado cun uniforme das SS, moi ario el) nin a súa labor como o inquisidor maior (recordemos que a organización que preside, a Congregación para a Doctrina de Fe, non é senon a versión moderna do "Santo Oficio"). Non. Non vou facer nada diso. Vou ser bo. Non quero que me excomulguen...
Por outra parte gustaríame parafrasear unha das cousas que Andreu Buenafuente mencionou no programa de onte pola noite. Dádesvos conta de que o nome que escolleu Ratzie da a sensación de ser antiquísimo? Semella que é un dos típicos nomes dos Papas que aparecen nos libros de Historia...
En fin, que aínda que Xoán Paulo II se fora para sempre, a súa obra vai ser continuada por Benny XVI (parece un nick de eses que poñíamos antes ao chatear, tipo: Johny14), un partidario da liña dura e protector da ortodoxia católica coma ninguén. Todo seguirá igual, se cadra un pouco peor, sobre todo pra aquelas cuestións sociais tan en boga hoxendía: eutanasia, ensinanza da relixión, matrimonios homosexuais ("El matrimonio homosexual es destructivo"), etc. Ou senón ao tempo. Que Deus nos colla confesados. Amén.

Inauguración

2005-04-19T15:21:00.000+02:00

Da a sensación de que este blog é un fillo deses que veñen sen que os pais non o buscaran de xeito (digamos) concienzudo, xa que a idea de comezar a escribilo non hai nin cinco horas que me chegou aos miolos; sen embargo, o certo é que tamén semella que son unha nai primeiriza que fica ilusionada co seu meniño que acaba de nacer e se promete (digamos, tamén) a ela mesma que fará todo o posíbel pra darlle unha boa e farturenta vida. Prometer, prometer...non vos vou prometer nada (porque me coñezo), pero si vos aseguro que tentarei manter ao día o bitácora que tendes ante vos para que coñezades de primeira man (o correcto sería dicir "de segunda" ou "de terceira man", pero así queda máis profesional) os feitos máis destacables do día, matizados co meu punto de vista, a veces implacábel, ás veces irónico. Se queredes poñervos en contacto comigo non tedes máis que escribirme á dirección de correo electrónico neverzoft@hotmail.com, ou simplemente buscarme na Faculdade de Ciencias da Información de Santiago de Compostela (mirade na cafetería, sobretodo). Nada máis pola miña parte; espero que vos guste.